W 1942 w stopniu podpułkownika był zastępcą dowódcy, później dowódcą 38 Samodzielnego Pułku Inżynieryjnego, kierował ubezpieczaniem przeprawy oddziałów Armii Czerwonej przez Kubań, następnie był zastępcą dowódcy 64 Samodzielnej Brygady Sapersko-Inżynieryjnej i dowódcą 5 Górskiej Brygady Minowo-Inżynieryjnej Frontu Północno-Kaukaskiego, w czerwcu 1943 otrzymał stopień pułkownika i objął dowództwo 51 Brygady Inżynieryjno-Saperskiej Frontu Południowo-Zachodniego/3 Frontu Ukraińskiego. Forsował Północny Doniec i Dniepr w rejonie Dniepropietrowska i Dnieprodzierżyńska. W maju 1944 został dowódcą 1 Szturmowej Brygady Sapersko-Inżynieryjnej Gwardii, którą dowodził do końca wojny, brał udział w operacji białoruskiej, wschodniopruskiej, wiślańsko-odrzańskiej i berlińskiej, a także, we wrześniu 1944, w forsowaniu Narwi (w składzie 2 Armii Uderzeniowej 2 Frontu Białoruskiego). Uczestniczył m.in. w szturmie Grudziądza i Gdańska oraz w walkach na południe od Szczecina, a 1 maja 1945 na czele brygady zajął Rostock i Wismar. W 1947 zakończył służbę wojskową, wrócił do Baku, a w latach 1980-1985 był deputowanym do Rady Najwyższej Azerbejdżańskiej SRR 10 kadencji.