Darré coraz bardziej skłaniał się ku teorii Blut und Boden (Krew i Ziemia), twierdząc iż rasa nordycka powinna być przywiązana do swojej ziemi i jej siłą są chłopi. Tezę tę popierał Heinrich Himmler, jeden z Artamanów. Swoją ideologię „krwi i ziemi” wyłożył w książkach: „Das Bauerntum als Lebensquell der nordischen Rasse” (pol. „Stan chłopski jako źródło życia rasy nordyckiej”; 1928 r.), „Um Blut und Boden” (pol. „O krew i ziemię”; 1929 r.) oraz „Neuadel aus Blut und Boden” (pol. „Nowa szlachta z krwi i ziemi”; 1930 r.).

W 1930 wstąpił do NSDAP i zajął się aparatem partyjnym mającym na celu pozyskanie dla narodowych socjalistów rolników niemieckich. Darré miał trzy cele: wzniecić niezadowolenie wśród rolników wobec władz Republiki Weimarskiej, pozyskać ich poparcie dla NSDAP oraz przekonać ich, by stali się przyszłymi osadnikami, którzy zastąpią Słowian na obszarach wschodnich. Wszystkie te cele udało mu się osiągnąć.

Także od 1930 należał do SS. Od kwietnia 1933 do 1945 Darré był Przywódcą Rolników Rzeszy (Reichsbauernführer), a od 29 czerwca 1933 do 23 maja 1942 sprawował stanowisko Ministra Rzeszy do spraw Żywności i Rolnictwa.