Współcześnie wodzianka bywa doprawiana przyprawami typu Maggi, co zostało odnotowane w specyfikacji wpisanej na Listę produktów tradycyjnych wodzionki z województwa opolskiego.
Popularność wodzionki wiąże się z tradycją niewyrzucania a wykorzystywania każdego czerstwego pieczywa – symbolizowała śląską skromność oraz oszczędność. Była bardzo popularnym daniem, spożywanym na co dzień, o różnych porach dnia, w rodzinach o różnym statusie materialnym. Późną jesienią i zimą jadało się ją często na śniadanie. Była też popularnym daniem postnym. W XIX i na początku XX wieku uchodziła za synonim śląskiej biedy.
Śląskie wodzianki wpisane na Listę produktów tradycyjnych prowadzoną przez polskie Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi: „Wodzionka” (woj. opolskie) wpisana 6 lutego 2007. „Wodzionka / wodzianka” (woj. śląskie) wpisana 15 lutego 2007.
Polska Środkowa W Polsce Środkowej wodzianka znana była też jako kapłonek. Inne, podobne nazwy to: kapłon (w Łęczyckiem), kapłun (w Łowickiem) i kapłanek (w Łowickiem). W niektórych regionach Polski nazywana była rosołem na siekierze.