Franciszek Dźwigoński, pseud. Prot (ur. 25 lipca 1913 w Jeleniu, zm. 26 października 1993 w Suchej Beskidzkiej) – polski duchowny katolicki, prałat, podczas II wojny światowej kapelan Zgrupowania Żelbet Armii Krajowej.

Życiorys Urodził się 25 lipca 1913 we wsi Jeleń koło Jaworzna (obecnie dzielnica tego miasta). Był synem Karola Dźwigońskiego.

2 maja 1937 ukończył Wyższe Seminarium Duchowne Archidiecezji Krakowskiej. Był także absolwentem Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1937 przyjął również święcenia kapłańskie.

W latach 1937–1939 był wikariuszem w parafii św. Marcina we wsi Poręba Żegoty koło Alwerni. Od 1939 był wikariuszem, a od 1944 administratorem, a od 1948 proboszczem położonej na terenie podkrakowskiej wsi Piaski Wielkie parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa. Podczas II wojny światowej prowadził w Krakowie działalność konspiracyjną posługując się pseudonimem „Prot”. Był jednym z inicjatorów ruchu oporu na Piaskach Wielkich. Już w listopadzie 1939 założył tajny klub Stronnictwa Pracy i Komitet Pomocy dla Rodzin. Współpracował ze Związkiem Walki Zbrojnej/Armią Krajową był kapelanem Zgrupowania Żelbet w stopniu kapitana, utrzymywał kontakt z okręgowym delegatem rządu na uchodźstwie Tadeuszem Sewerynem ps. „Socha”.