Andreas Charvaz (spotykane także imiona André i Andrea; ur. 25 grudnia 1793 w Hautecour, zm. 18 października 1870 w Moûtiers) – włoski (sabaudzki) duchowny rzymskokatolicki, wychowawca Wiktora Emanuela II, arcybiskup Genui, polityk Królestwa Sardynii i Królestwa Włoch.
Życiorys Młodość i prezbiteriat Andreas Charvaz urodził się w rodzinie rolników 25 grudnia 1793 w Hautecour w Królestwo Sardynii. Ukończył seminarium w Chambéry i teologie na Uniwersytecie Turyńskim. 24 czerwca 1818 otrzymał święcenia prezbiteriatu i został kapłanem diecezjalnym. Pracował jako nauczyciel teologii moralnej i Pisma Świętego w seminarium w Chambéry, a następnie został wikariuszem generalnym archidiecezji Chambéry. Odmówił objęcia proponowanej mu katedry teologii na Sorbonie.
Był wychowawcą synów króla Sardynii Karola Alberta, w tym przyszłego pierwszego króla zjednoczonych Włoch Wiktora Emanuela II.
Episkopat Zgodnie z tradycją, po zakończeniu pracy wychowawcy królewskich dzieci 12 października 1833 został mianowany biskupem Pinerolo, co zatwierdził papież Grzegorz XVI 20 stycznia 1834. 9 marca 1834 przyjął sakrę biskupią z rąk arcybiskupa Chambéry Antoiniego Martineta.