Następnie został przeniesiony do moskiewskiej centrali jako szef Wydziału Operacyjnego Głównego Zarządu Wojsk Pogranicznych i Wewnętrznych NKWD ZSRR, od 26 marca do 16 maja 1939 był zastępcą szefa sztabu Głównego Zarządu Wojsk Pogranicznych NKWD ZSRR, od 16 maja 1939 do 19 kwietnia 1940 szefem Wydziału 5 i pomocnikiem szefa, a od 19 kwietnia 1940 do 11 marca 1941 zastępcą szefa tego zarządu. Od 11 marca 1941 do 9 stycznia 1951 był szefem Zarządu 1 Głównego Zarządu Wojsk Pogranicznych NKWD/MWD/MGB ZSRR, jednocześnie od 31 lipca 1941 do 4 maja 1943 szefem sztabu batalionów niszczycielskich NKWD ZSRR i od 19 października 1941 szefem małojarosławieckiego sektora moskiewskiej strefy obrony i szefem sztabu ochrony moskiewskiej strefy obrony. 12 marca 1949 został pełnomocnikiem MWD ZSRR ds. deportacji „kułaków” wraz z rodzinami i rodzin „bandytów i nacjonalistów” z Estońskiej SRR. Od 9 stycznia do 11 maja 1951 był zastępcą szefa Głównego Zarządu Wojsk Pogranicznych MWD ZSRR, potem do 25 listopada 1953 szefem sztabu i I zastępcą szefa Głównego Zarządu Wojsk Pogranicznych MWD/MGB ZSRR, 13 lutego 1954 został zwolniony ze służby i przeniesiony na emeryturę.