We wrześniu tegoż roku została przyjęta na Wydział Humanistyczny Uniwersytetu Wileńskiego. Mimo przeszkód, w postaci kłopotów zdrowotnych i materialnych, studia polonistyczne ukończyła w 1932. Jej nauczycielami akademickimi byli Manfred Kridl i Tadeusz Czeżowski. W 1934 po zdaniu egzaminu otrzymała stopień magistra pedagogiki. W 1935, już jako Rachela Kapłanowa z Gurewiczów, otrzymała dyplom nauczyciela szkół średnich i podjęła pracę w Państwowym Gimnazjum Żydowskim. Pod kierunkiem Kridla, jako Rachela Kapłanowa, napisała monografię o „Weselu” Stanisława Wyspiańskiego. Na jej podstawie uzyskała stopień doktora. Obrona pracy odbyła się w maju 1939. Promocja doktorska miała natomiast miejsce 13 grudnia 1939.

Po obronie była początkowo asystentką-wolontariuszką, a następnie – do wybuchu wojny niemiecko-radzieckiej – asystentką przy Katedrze Filologii Polskiej Uniwersytetu Wileńskiego. W okresie okupacji niemieckiej była zmuszona ukrywać się wraz z drugim mężem, aktorem i reżyserem w Miorach na Białorusi. Przeżyła między innymi dzięki pomocy profesora Czeżowskiego. Tuż po wojnie pracowała jako bibliotekarka w Bibliotece Miejskiej w Białymstoku. Studia uzupełniające odbyła w latach 1946–1948 w Pradze, gdzie jej mąż był zatrudniony w polskiej ambasadzie.