Szczytowe partie góry oraz odchodzące od niej grzbiety zbudowane są z mezozoicznych ze skał osadowych. Są to głównie szare, margliste wapienie, margle i margliste łupki, pochodzące z przełomu jury i kredy. Na stokach południowo-zachodnich, poniżej poziomicy 1400–1500 m n.p.m., ciągnie się pas starszych skał triasowych. Dolinka, opadająca spod wierzchołka na wschód (i dalej na północny wschód), wypełniona jest sedymentami glacjalnymi z młodszego plejstocenu, w postaci żwirów, gruzowisk i złomisk większych bloków skalnych.
Szczyt to rozległy skalno-trawiasty płaskowyż o długości około 1 km. Dawniej była tutaj wielka hala pasterska. Po utworzeniu Parku Narodowego Niżne Tatry pasterstwo zniesiono i hala zaczyna stopniowo zarastać świerkami i kosodrzewiną. Zbocza porasta las świerkowy, który jednak został w dużej części zniszczony przez silne wichury, a następnie przez gradację kornika drukarza tak, że obecnie znaczna część zboczy to wiatrołomy.
W latach 1936–1944 w przełęczy pod Veľkým bokom, oddzielającej ten szczyt od Zadnéj holi, istniało schronisko turystyczne, wybudowane przez Klub československých turistov z Pragi. Zostało ono spalone 26 grudnia 1944 r. przez NiemcówPeter Urban, František Bizub a Ľubomír Dědeček najst.: Tragédia pod Veľkým Bokom.