Od maja 1945 służył w 84 Group Support Unit jako belgijski oficer łącznikowy, następnie w sztabie Second Tactical Air Force.
W sierpniu 1945 został dowódcą 350 belgijskiego dywizjonu RAF wyposażonego w spitfire'y, w październiku 1946 jego jednostka została włączona w skład Belgijskich Sił Powietrznych. W czerwcu 1946 objął dowództwo 1 belgijskiego skrzydła myśliwskiego (1st Fighter Wing) w składzie dwóch dywizjonów (349 i 350) stacjonującego w Beauvechain. Od października 1947 do listopada 1950 pełnił funkcję szefa biura operacyjnego, studiując w 1948 w szkole sztabu RAF. Dowodził bazą lotniczą w Chièvres a od 1 grudnia 1950 7 skrzydłem myśliwskim. W 1953 został powołany do Grupy Operacyjnej Szefów Sztabów, we wrześniu 1953 został mianowany doradcą byłego króla Leopolda III. We wrześniu 1954 awansował na podpułkownika, dwa lata później został zastępcą szefa sztabu ministra obrony. We wrześniu 1958 otrzymał promocję na stopień pułkownika.
W listopadzie 1958 przyleciał z kapitanem Yves'em Bodartem do bazy Dunsfold w Anglii na loty próbne odrzutowca Hawker Hunter podczas których jako jeden z pierwszych Belgów przekroczył barierę dźwięku. Od 1959 dowodził bazą w Kaminie w Kongu Belgijskim, po powrocie do Belgii ponownie dowodził 7 skrzydłem myśliwskim oraz bazą w Chièvres.