Inicjały proste znajdują się m.in. w incipitach psalmów, wersetów, kantyków oraz rozpoczynają noty rubrycystyczne. Są one większe od minuskuły, mają bardziej owalny kształt, ale nie posiadają ornamentów. Wykonane są w kolorze czarnym, z wyjątkiem not rubrycystycznych wykonanych w kolorze czerwonym. Inicjały ozdobne znajdują się na początku większości śpiewów: rozpoczynają antyfony, responsoria oraz wersety. Są to wielkie inicjały o wielkości przekraczającej nawet wysokość 5-liniowego systemu muzycznego. Są dziełem sztuki kaligraficznej, wykonane przeważnie tuszem, podbarwione błękitem, czerwienią, zielenią i barwą żółtą. Wokół nich, jaki wewnątrz, występują barwne zdobienia a ich bogata ornamentyka utrudnia miejscami odczytanie litery. W miniaturach inicjalnych, prócz zdobień litery, występują twarze lub sylwetki różnych postaci, wyłaniających się spoza litery; być może są to portrety osób związanych z powstawaniem kodeksu. Skryba w tworzeniu inicjałów ozdobnych mógł posiłkować się starszymi rękopisami, o czym może świadczyć wzór występujący wewnątrz litery „D” - plecionka iryjska, pochodząca z końca VII wieku.