Ostatnim właścicielem majątku był ich syn Hipolit Milewski, który po I wojnie światowej sprzedał go na parcelację.
Po III rozbiorze Polski w 1795 roku Łazduny, wcześniej należące do powiatu oszmiańskiego województwa wileńskiego Rzeczypospolitej, znalazły się na terenie ujezdu oszmiańskiego guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego. Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej w 1921 roku Łazduny wróciły do Polski, znalazły się w gminie Ługomowicze w powiecie wołożyńskim województwa nowogródzkiego. Od 1945 roku – w ZSRR, od 1991 roku – na terenie Republiki Białorusi.
W 1866 roku w miasteczku (obecne Łazduny 2) mieszkało 456 osób. W 1897 roku – 838 w miasteczku i 111 w folwarku. W II Rzeczypospolitej miejscowość straciła status miasteczka, w 1921 roku we wsi mieszkało 700 osób (698 katolików i 2 osoby wyznania prawosławnego), natomiast w folwarku – 213 osób (154 katolików, 48 prawosławnych i 1 osoba wyznania ewangelickiego). W 2009 roku w Łazdunach 2 mieszkało 176 osób.
Na tutejszy cmentarz katolicki przeniesiono w latach 80. lub 90. XX wieku kapliczkę pochodzącą z lat 30. XX wieku. Obecnie w Łazdunach 2 funkcjonuje również kaplica katolicka w budynku klubu
Przypisy
Kategoria:Wsie w rejonie iwiejskim