II wojna światowa
Wobec odmowy wpisu na niemiecką listę narodowościową zmuszony był opuścić Śląsk. Przeniósł się do Generalnego Gubernatorstwa, gdzie włączył się w nurt walki niepodległościowej „Rocha”. Skupił wokół siebie znaczną liczbę uchodźców ze Śląska oraz Opolszczyzny i wprowadził ich do konspiracji ludowej. Od 1941 r. został przewodniczącym kierownictwa SL „Roch” na Podokręg Śląski i reprezentantem SL w tamtejszym czwór porozumieniu, tj. Politycznym Komitecie Porozumiewawczym przy Delegaturze Rządu na Śląsk. Z jego inspiracji i za jego staraniem organizowane były na Śląsku „trójki” „Rocha” oraz komendy powiatowe Straży Chłopskiej-Ludowej Straży Bezpieczeństwa. Wykorzystując skład osobowy oddziału partyzanckiego „czantoria” i działaczy ludowych współpracujących z tym oddziałem (Jerzy Wisełka, Jan Tomica, Jan Błaszczyk), doprowadził do podporządkowania go pod komendę VI Okręgu Batalionów Chłopskich w Krakowie. Brał czynny udział w pracach Okręgowej Komisji Administracyjno-Samorządowej „Rocha”, współredagował pismo Podokręgu śląskiego „Odra-Nisa”. Należał do najaktywniejszych ludowców Ślązaków młodszego pokolenia.
Działalność w okresie powojennym Po wojnie wstąpił do PSL. Najpierw w Krakowie, gdzie w lipcu 1945 r. był łącznikiem pomiędzy Stanisławem Mikołajczykiem a Witosem, a następnie od lipca 1946 r.