1 września 1943 został dowódcą 15 dywizjonu myśliwskiego (VF-15), w lutym 1944 objął dowództwo nad lotnictwem (myśliwce, bombowce i bombowce torpedowe) 15. grupy lotnictwa pokładowego (CAG-15, Carrier Air Group 15). Jego grupa przez 6 miesięcy spędziła ponad 20 000 godzin w powietrzu i zniszczyła więcej samolotów (315 w powietrzu, 348 na ziemi) oraz zatopiła więcej statków niż jakakolwiek grupa w wojnie na Pacyfiku.
W czasie gdy był dowódcą „Legendarnej Piętnastki” (Fabled Fifteen), został największym asem US Navy. Chrzest bojowy przeszedł 14 maja 1944, a pierwsze zwycięstwo osiągnął 11 czerwca nad japońskim Zero, 8 dni później w bitwie na Morzu Filipińskim zestrzelił 5 bombowców Yokosuka D4Y Suisei w jednej bitwie, tego samego dnia po południu strącił jeszcze dwa myśliwce Zero. Największy sukces osiągnął 24 października, w jednej walce zestrzelił 9 japońskich maszyn, 7 Mitsubishi Zero oraz 2 Nakajima Ki-43, jego skrzydłowy nie pozostał w tyle, strącił 6 wrogich samolotów. Po wylądowaniu na USS „Langley” (pokład jego macierzystego USS „Essex” na to nie pozwalał) karabiny jego Hellcata miały jedynie po dwa naboje, a samolot był ręcznie zwolniony z aerofiniszera z powodu całkowitego braku paliwaMcCampbell’s memorable actions on 24 October 1944 are documented in Edward H.