Neobizantynizm, styl neobizantyński lub styl neobizantyjski – nurt w architekturze historyzmu drugiej połowy XIX wieku i początku XX wieku, nawiązujący do architektury bizantyńskiej. Stosowany szczególnie w budynkach użyteczności publicznej i w budynkach sakralnych. Architektura neobizantyńska zawiera elementy klasycznej architektury bizantyńskiej, zaczerpnięte ze średniowiecznej chrześcijańskiej architektury Europy Wschodniej, szczególnie krajów prawosławnych, na które największy wpływ wywarło Cesarstwo Bizantyńskie w okresie między V a XI wiekiem. Styl ten charakteryzuje się zastosowaniem arkad, półkolistych sklepień i kopuł; do budowy stosuje cegły, stiuk, a w zdobnictwie mozaikę. Historia Prawosławne kraje Europy Styl neobizantyński rozwinął się najpierw w Imperium Rosyjskim (również w Polsce pod zaborem rosyjskim) od końca XVIII wieku, gdzie powstała szczególna jego odmiana styl bizantyńsko-rosyjski, czerpiący głównie z rodzimej architektury sakralnej i zdobnictwa. Stamtąd, od połowy XIX wieku rozszerzył się na prawosławne kraje Bałkanów (np. Sobór św. Aleksandra Newskiego w Sofii, cerkiew św. Marka w Belgradzie, cerkiew świętego Sawy w Belgradzie). W tych krajach neobizantynizm był postrzegany jako styl narodowy, inspirowany rodzimymi tradycjami, np. cerkiew św.