Tło Dżuma jest endemiczna dla centralnego płaskowyżu Madagaskaru, zazwyczaj występuje każdego roku jako choroba sezonowa w trakcie pory deszczowej. Ten wzór występuje od około 1990, z liczbą ofiar między 800 a 1500 rocznie. Rozpoczęcie trendu w 1990 związane było prawdopodobnie z załamaniem się środków kontrolnych w regionie od lat 50. XX wieku, w skład których wchodziły kampanie szczepień, polepszanie warunków mieszkaniowych, higieny publicznej, wykorzystywanie insektycydów oraz streptomycyny. Dżuma została przywleczona na wyspę z Indii w roku 1898.
Wybuch Epidemia wybuchła w sierpniu 2017 wraz ze śmiercią 31-letniego mężczyzny, podróżującego zatłoczonym busem w stronę stołecznej Antananarywy na centralnym płaskowyżu. Epidemia rozprzestrzeniła się szybko, przekazywana przeważnie w formie płucnej, z osoby na osobę (ponad 60% przypadków). 11 września wybuch epidemii potwierdziły miejscowe władze oraz malagski Instytut im. Pasteura. Władze określiły wybuch epidemii jako „dość niepokojący” z powodu gwałtownie rosnącej liczby przypadków na dzień, zaś wiele przypadków notowano w strefach miejskich gdzie ryzyko kontaktu z zarażonym jest większe. Odnotowano przypadki paniki w stolicy oraz przepełnienie głównego szpitala.