thumb|Masowe występowanie złocienia polnego pod Koszalinem Złocień polny (Glebionis segetum (L.) Fourr.) – gatunek rośliny z rodziny astrowatych. Jako gatunek rodzimy występuje w basenie Morza Śródziemnego – w południowej Europie, północnej Afryce oraz w Azji Mniejszej i na Bliskim Wschodzie. Został rozprzestrzeniony niemal w całej Europie, we wschodniej i zachodniej Ameryce Północnej, w Kolumbii, w południowej i wschodniej Afryce, w Australii, nowej Zelandii i na Jawie. W Polsce ma status archeofitu. Jest gatunkiem niezbyt częstym; rośnie głównie w północnej oraz południowo-zachodniej części kraju, zaliczany jest do gatunków ustępujących.
Liście tego gatunku są jadalne, stanowią dodatek do sałatek w Grecji i w Chinach. Poza tym roślina uprawiana jest jako ozdobna.
Morfologia Pokrój Roślina zielna, naga lub prawie naga, niebieskawozielona, z korzeniem cienkim i wrzecionowatym. Łodyga Wyprostowana, nierozgałęziona lub gałęzista, do 60 cm wysokości. Liście Gęsto rozmieszczone wzdłuż łodygi, podługowate lub odwrotnie jajowato podługowate, obejmujące nasadą łodygę. Liście niższe pierzasto wcinane, z ostro zakończonymi łatkami, wyższe – wcinano ząbkowane do całobrzegich. Niższe liście są też większe – osiągają do 8 cm długości, najwyższe mają do 1,5 cm długości i 0,5 cm szerokości.