Obie te rodziny dewastowały majątek, rozsprzedając go i wycinając park na sprzedaż drewna.
Po III rozbiorze Polski w 1795 roku Papiernia, wcześniej należąca do powiatu lidzkiego województwa wileńskiego Rzeczypospolitej, znalazła się na terenie ujezdu lidzkiego kolejno guberni słonimskiej (do 1797 roku), później litewskiej (1797–1801), grodzieńskiej (1801–1843) i wreszcie wileńskiej (od 1843 roku) Imperium Rosyjskiego. Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej w 1921 roku Papiernia wróciła do Polski, znalazła się w gminie Myto (od 1927 roku gmina ta nazywała się Wawiórka) w powiecie lidzkim województwa nowogródzkiego. Od 1945 roku – w ZSRR, od 1991 roku – na terenie Republiki Białorusi.
W 1885 roku mieszkało tu 285 osób wyznania katolickiego i 21 żydowskiego. W 1921 roku we wsi mieszkało 426 osób (wszyscy katolicy), a w folwarku – 47 osób, w tym 15 wyznania prawosławnego. W 2009 roku mieszkało tu 216 osób.