Pod Warszawą został wzięty do niewoli niemieckiej, po czym od 20 września 1939 był osadzony w oflagach VII B Eichstätt, a od czerwca 1940 w VII A Murnau. W drugim z tym obozów jako działacz ludowy prowadził dla współosadzonych wykłady w zakresie socjologii wsi. U kresu wojny 29 kwietnia 1945 odzyskał wolność i wrześniu 1945 po sześciu latach powrócił do ojczyzny.

18 grudnia 1945 został aplikantem sądowym w Sądzie Apelacyjnym w Lublinie, 10 listopada 1949 we Wrocławiu złożył egzamin sędziowski. Od 1948 był kontraktowym referendarzem w Wydziale Administracyjnym Urzędu Wojewódzkiego we Wrocławiu. Przez trzy lata był ławnikiem w Sądzie Pracy. Równolegle pełnił różne funkcje przy prezydencie Wrocławia.

Decyzją Ministra Sprawiedliwości z 15 września 1950 został zwolniony z odbycia aplikacji oraz złożenia egzaminu adwokackiego i został wpisany na listę adwokatów, zaś formalnie został wpisany przez Okręgową Listę Adwokacką we Wrocławiu 17 listopada 1950. W 1950 lub w 1951 przeniósł się do Sanoka, gdzie pracował jako adwokat. 28 września 1953 był na liście obrońców wojskowych, ponownie od 19 grudnia 1972 do 6 stycznia 1984. Po przekroczeniu 70 roku życia przeszedł na emeryturę.