Pałac Wietrznik służył swym właścicielom nie tylko jako letnia rezydencja, ale również jako miejsce kultu. Odbywały się tu zebrania protestantów, najprawdopodobniej wyznawców religii ewangelickiej.
XIX wiek Na początku XIX wieku na podstawie decyzji radcy ziemskiego von Schweinitza pałacyk wraz z okolicznymi zabudowaniami gospodarczymi, sadem i polami uprawnymi przyłączono do majątku Brunowa. Był on wydzierżawiany za określone sumy pieniężne gwarantujące jego stałą eksploatację i opiekę ze strony dzierżawców.
W okresie wojen napoleońskich teren ten, tak jak i znaczna część Śląska, był terenem toczonych tu walk i starć pomiędzy wielką armią cesarza Napoleona a armią państw koalicji antyfrancuskiej. Z uwagi na swoje ukształtowanie topograficzne i znaczenie militarne Wzgórze Wietrznik, na którym znajduje się pałacyk, zajęty był w 1813 roku przez wojska koalicji antyfrancuskiej. Sam pałac, jak i otaczający go stary drzewostan wraz z zabudowaniami służyły żołnierzom rosyjskim jako zasłona dla artylerii.