Jest ono wykonane z twardego wapienia, sprowadzonego z miejsca odległego o 2 kilometry, więc jest bardzo prawdopodobne, że było ono przeznaczone do rozdrabniania kukurydzy (jako żarna wielokrotne) i jest współczesne świątyni, a nie do szlifowania 'deffun', tradycyjnego maltańskiego materiału pokrywającego dachy, co czyniłoby go bardziej współczesnym.
Wykopaliska i historia współczesna W latach 70. XIX wieku Cesare Vassallo oczyścił to miejsce z gruzu. W roku 1882 Antonio Caruana odkrył tutaj kolejne grupy megalitycznych zabytków, wreszcie w roku 1909 miejsce to zostało poprawnie przebadane archeologicznie przez Thomasa Ashby'ego i Thomasa Erica Peeta. Następne wykopaliska podjęte zostały przez Johna Evansa w roku 1953 oraz Davida Trumpa w roku 1961.
W roku 1925 zbudowano dokoła świątyni murowane ogrodzenie, aby zapewnić stanowisku maksymalną ochronę. Podobnie jak Kordin I oraz II, świątynia również ucierpiała podczas II wojny światowej; jej pozostałości nie zostały po wojnie zabudowane, lecz są widoczne do dzisiaj.