Kostrowiccy wznieśli tu na początku XIX wieku duży dwór, który po rekonstrukcji i rozbudowie między 1880 a 1908 rokiem dotrwał do dziś i jest historyczno-kulturalnym zabytkiem Białorusi o numerze rejestru 613Г000080. Jest to murowany, parterowy klasycystyczny dwór, zbudowany na planie długiego prostokąta i o trzynastoosiowej elewacji. W trójosiowej części środkowej dwór jest piętrowy i przed tą częścią jest płytki portyk, którego dwie pary kolumn w wielkim porządku podtrzymują trójkątny szczyt z półokrągłym oknem termalnym. Strona ogrodowa jest podobna do frontowej, ale jest pozbawiona portyku, a nawet tarasu. Przy prawej bocznej elewacji dobudowano w XX wieku drewnianą werandę. Dom przykryty był dachem naczółkowym z lukarnami, początkowo gontowym, a po 1908 roku – blaszanym.
Zachowało się również kilka budynków gospodarczych, w tym lamus, stajna i kuchnia.
Dom stał wśród parku o powierzchni 5–6 ha poprzecinanego alejami lipowymi, których gałęzie były ukształtowane w ten sposób, że aleje były zwieńczone „gotyckimi sklepieniami” z konarów. W parku były 3 stawy z wytryskującym źródełkiem w jednym z nich. Park łączył się z sadami po ogrodowej stronie domu.
Majątek Możejków Mały został opisany w 4. tomie Dziejów rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej Romana Aftanazego.
Przypisy
Kategoria:Agromiasteczka w obwodzie grodzieńskim Kategoria:Miejscowości w rejonie lidzkim