W 1905 ukończył pracę habilitacyjną, napisaną pod kierunkiem swojego dawnego nauczyciela z Tübingen, Otto Crusiusa, oraz otrzymał stanowisko privatdozenta na Uniwersytecie Ludwika i Maksymiliana w Monachium. Od 1907 prowadził ćwiczenia ze stylistyki łacińskiej. W 1910 został mianowany na stanowisko profesora nadzwyczajnego. Jako autor Thesaurusa, zaznajomił się z Ernstem Diehlem i Alfredem Klotzem. W 1911 gościł z wykładami w Wiedniu, gdzie zaprzyjaźnił się z Hansem von Arnim. W 1913 został profesorem zwyczajnym literatury łacińskiej w Bazylei. W 1914 przeniósł się do Frankfurtu, gdzie prowadził ten sam przedmiot. Właśnie we Frankfurcie napisał swoje najważniejsze dzieła. Był tam też przywódcą grupy wybitnych uczonych specjalizujących się w badaniu starożytności. Do jego kręgu należeli klasyk Karl Reinhardt, etnolog Leo Frobenius, sinolog Richard Wilhelm, filozof Kurt Riezler, germanista Max Kommerell (który w 1936 został jego zięciem), historyk Franz Altheim, religioznawca Carl Koch, inny religioznawca Károly Kerényi, iranista Hermann Lommel i etnolog Adolf Ellegard Jensen. Uczestniczył też w konferencjach poświęconych mitologii, które odbywały się w holenderskim mieście Doorn w siedzibie byłego cesarza Niemiec Wilhelma II. Od 1932 do 1938 koordynował prace nad serią Frankfurter Studien zur Religion und Kultur der Antike.