Po zakończeniu wojny wróciła do nauczania w Poznaniu. W latach 40. XX wieku współpracowała z Akademickim Związkiem Przyjaciół Łużyc Prołuż. W 1949 została przez komunistów odwołana ze stanowiska dyrektorki Państwowego Liceum im. Klaudyny Potockiej, jak to ujęto dla dobra szkoły. W 1959, już po przywróceniu do nauczania, otrzymała Odznakę Pamiątkową XV-lecia PRL za zasługi dla PCK. W latach 70. XX wieku, będąc na emeryturze nauczała zagadnień kultury chrześcijańskiej przy kościele jeżyckim. Poprzedziła to dwuletnimi studiami w Instytucie Wyższej Kultury Religijnej w Poznaniu.
Pochowana 24 kwietnia 1982 w Lubaszu. Była odprowadzana przez kilkaset swoich dawnych uczniów.
Rodzina Ojciec Wacław był powstańcem wielkopolskim, dziadek powstańcem styczniowym, a pradziadek powstańcem listopadowym. Miała dwóch braci: Wacława (powstańca wielkopolskiego) i Mikołaja (kanonika i proboszcza parafii w Czarnkowie, zamordowanego przez Niemców w KL Sachsenhausen w 1942).
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Wrocławskiego Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu Kategoria:Ludzie urodzeni w Rogoźnie Kategoria:Polscy geografowie Kategoria:Polscy pedagodzy Konstancja Kategoria:Uczestnicy tajnego nauczania na ziemiach polskich 1939–1945 Kategoria:Urodzeni w 1892 Kategoria:Zmarli w 1982