W XIX wieku oprawa, wyklejka, spięcie i zszycie zostały naprawione oraz uzupełnione.
Na pierwszej stronie wpisano dwie noty własnościowe. Ręką z XV wieku: Chronicon Polonorum et alia que dicitur flores temporum de summus ponificibus et Imperatoribus in fine Investarium omnium orantum et librorum ecclesie Gneznensis ex dono fratris Sanctonis pro Monasterio beati Egidii Clodaueiensis. Ręką z XVII wieku: Testimonio Illustrissimi Joanis in Zamoscie Palatini Sandomiriensis lagatus Bibliothecae Academiae Zamosciensis.
Kodeks został zszyty z kilku rękopisów stopniowo ze sobą składanych. Joachim Lelewel twierdził, że części składowych było dziewięć; współcześni badacze uważają, że więcej. Rękopisy te były już wcześniej używane, o czym świadczą nadniszczenia na kartach, powstałe jeszcze przed zszyciem.
Cały rękopis został spisany kilkoma rękami. Większość kart zapisana została pismem kaligraficznym, chociaż kilka tekstów to tak zwane minuty, być może brudnopisy. Kopiści pisali kursywą, kilka tekstów spisano bastardą.
Kodeks opatrzony został kilkuset glosami.