Pomimo fizycznego podobieństwa do pandorawirusa, sekwencja genomu Pithovirusa wykazuje słaby związek z tym wirusem, a bardziej przypomina przedstawicieli rodzin Marseilleviridae, Megaviridae i Iridoviridae.
Replikacja Genom Pithovirusa to dwuniciowy DNA o długości około 610 tys. par zasad, kodujący około 467 otwartych ramek odczytu, które kodują 467 różnych białek. Genom koduje wszystkie białka potrzebne do wytworzenia mRNA; białka te są obecne w oczyszczonych wirionach. Pithovirus przechodzi zatem cały cykl replikacji w cytoplazmie gospodarza, a nie bardziej typową metodę przejmowania jądra gospodarza.
Odkrycie Pithovirus sibericum został odkryty w 30 000-letniej próbce wiecznej zmarzliny syberyjskiej przez grupę kierowaną przez Chantal Abergel i Jeana-Michela Claverie z Aix-Marseille University. Wyizolowano go z warstwy położonej 30 metrów pod powierzchnią ziemi, pochodzącej z późnego plejstocenu.. Stwierdzono, że próbki zebrane w 2000 r. zawierały ameby. Ameby zaczęły ginąć, a po zbadaniu stwierdzono w nich obecność wirusów o