Owocnik zaczyna powstawać pod ziemią, jako grzyb podziemny (hypogeiczny). W trakcie dojrzewania wysuwa się ponad ziemię i staje się grzybem nadziemnym (epigeicznym). Egzoperydium pęka wzdłuż linii równikowej, a endoperydium otwiera się postrzępionym otworem w dolnej części, powstałym po oderwaniu się owocnika od sznura grzybniowego. Ciężka krusta powoduje, że owocnik odwraca się otworem do góry. W dojrzałym owocniku gleba jest rdzawobrązowa.
Cechy mikroskopijne Gleba zawiera kuliste zarodniki i włośnię. Zarodniki o średnicy 5–7,1 μm, o barwie od jasnożółtej do brązowej, wyraźnie brodawkowate (brodawki o wysokości 1–1,5 μm). Włośnia nierozgałęziona, zbudowana z gładkich i falistych strzępek o grubości 2,7–3,5 μm.
Występowanie i siedlisko Przewrotka wielka znana jest w wielu krajach świata. W Polsce do 2003 r. podano tylko 6 jej stanowisk. Znajduje się na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski. Ma status E – gatunek wymierający. Znajduje się na listach gatunków zagrożonych także w Niemczech, Holandii i Szwecji.
Saprotrof.