W 2014 samowolnie ogłosił się kandydatem na prezydenta Ukrainy, przez co 7 kwietnia został wydalony z Partii Regionów, wystawiającej Mychajło Dobkina. 14 kwietnia udał się do Donbasu, gdzie zapewnił o wsparciu separatystów i zapowiedział blokowanie wyborów prezydenckich. Został tam przewodniczącym Rady Koordynacyjnej. 29 kwietnia wycofał swoją kandydaturę ze względu na „nielegalność przeprowadzających je władz”, pobicie go w Kijowie oraz groźby śmierci w jego kierunku, m.in. ze strony Ihora Kołomojskiego. 13 maja został objęty sankcjami zakazującymi wjazdu na teren Unii Europejskiej w związku z wzywaniem do utworzenia federacji Noworosji. 3 czerwca pozbawiony mandatu w Radzie Najwyższej i od tego czasu ścigany przez ukraińską prokuraturę.

26 czerwca 2014 objął funkcję spikera nowo obranego parlamentu Federacyjnej Republiki Noworosji i tym samym jej premierem (jednocześnie zachowano osobne parlamenty i rządy Donieckiej Republiki Ludowej i Ługańskiej Republiki Ludowej). Sprawowana przezeń funkcja ograniczała się do rozwiązywania doraźnych problemów, zakres jego władzy był raczej niewielki.