Ale z całkowitej liczby 142 ksiąg zachowało się 35 (część niekompletna). Są to: księgi I-X księgi XXI-XLV (21-45) fragment księgi XCII (92) dwa fragmenty księgi CXX (120) wyciągi (skróty) z ksiąg: XI-XX, XXXVII-XL, XLVI-CXXXV, CXXXVIII-CXLII wyciągi z ksiąg XLVIII-LV streszczenia (tzw. periochae) prawie wszystkich ksiąg, oprócz dwóch (CXXXVI i CXXXVII – 136 i 137) nieliczne fragmenty zachowane u innych autorów i na papirusach Księga I streszczenia istnieje w dwóch wersjach o różnej zawartości i stylu.
Metodyka thumb|Ab Urbe condita, 1714 Historia Liwiusza napisana jest w formie roczników, co było odzwierciedleniem pracy z materiałami źródłowymi, pisanymi zwykle w tej postaci, odmiennie niż starsi historycy greccy, np. Herodot, opisujący historię tematycznie. Roczniki, z których korzystał Liwiusz, tzw. annales maximi były suche w formie i zawierały skondensowaną treść i były w zasadzie listami wydarzeń, takich jak wybory do magistratów, ważne wydarzenia ustawodawcze, zjawiska naturalne, takie jak powodzie lub klęski głodu. W tym sensie Liwiusz był nowatorem, gdyż trzymając się schematu rocznikowego łączy wydarzenia i skupia się na opisach tematycznych, wplatając w to historię znanych ludzi w historii Rzymu.