Niepokoje wzbudziła ewakuacja wojsk brytyjskich rozpoczęta 15 września 1919 i zajęcie ich miejsc przez siły francuskie. Po stronie francuskiej sytuację zaogniła deklaracja niepodległościowa Syryjskiego Kongresu Narodowego z 8 marca 1920. 14 lipca 1920 nadeszło do Królestwa Syrii ultimatum Francji. Francja oczekiwała pełnego wykonania ultimatum do 31 lipca. Generał Henri Gouraud poinformował stronę syryjską, że do północy 21 lipca jego wojska pozostaną w spoczynku.

Władze syryjskie starały się o arbitraż dotychczasowych sojuszników, Amerykanów i Brytyjczyków, oraz Ligi Narodów, ale bezskutecznie. Zdania w samym Królestwie Wielkiej Syrii były podzielone. Minister obrony Jusuf al-Azma uważał, że należy stawiać opór, mimo świadomości, że będzie on bardzo krótki, chociażby dlatego, że Syria dysponowała niewielką liczbą artylerii i ograniczonym zapasem amunicji do niej.

Przed bitwą i bitwa Ostatecznie 20 lipca rząd Królestwa Syrii przyjął ultimatum, włącznie z demobilizacją jednostek skoncentrowanych wcześniej w Madżdal Andżar.