Zgodnie z tradycją w połowie X wieku p.n.e. król Salomon zbudował Pierwszą Świątynię na Wzgórzu Świątynnym w Jerozolimie, uważanym za „miejsce, które wybrał Pan” jako jego dom (Księga Powtórzonego Prawa, 12,14-15 i następne). Budowla ta została zniszczona przez oblegające Jerozolimę wojska babilońskie pod dowództwem króla Nabuchodonozora II w 587 roku p.n.e. Pół wieku później, w 539 roku p.n.e., Cyrus II Wielki, król Persów i Medów, który pokonał babilońską armię i zdobył Judę, zdecydował o odbudowie świątyni Żydów w Jerozolimie, pozwalając im także powrócić z wygnania do Judy, będącej odtąd perską prowincją Yehud Medinata (3 Księga Ezdrasza, 1,2-3; 2 Księga Kronik, 36,23). Prace budowlane przy świątyni rozpoczęły się wiosną 537 roku p.n.e.. Około 520 roku p.n.e. prorocy Aggeusz i Zachariasz wezwali powracających żydowskich wygnańców do jak najszybszej odbudowy świątyni. Ostatecznie budowę ukończono w 516 roku p.n.e..