dostał się do włoskiej niewoli, w której przetrzymywany był w obozie Santa Maria Capua Vetere.

W dniu 4 kwietnia 1918 roku wstąpił do Pierwszego Oddziału Ochotników Polaków we Włoszech, z którym 1 maja tr. wyruszył na front. Wyróżnił się 24 października 1918 r. w bitwie o Monte Grappa, podczas której jego jednostka otrzymała rozkaz z Dowództwa IV Armii włoskiej zajęcia wysuniętych okopów austriackich na wzgórzu Monte Pertica. Po zakończeniu I wojny światowej zgłosił się do organizowanej na terenie Włoch Armii Polskiej i otrzymał skierowanie do szkoły podchorążych w La Madria di Chivasso, którą ukończył w styczniu 1919 r. Jeszcze w tym samym miesiącu wyjechał do Francji, gdzie otrzymał przydział do 12 Pułku Strzelców Polskich „Błękitnej Armii” gen. Józefa Hallera. W połowie maja 1919 r. wraz z pułkiem (przemianowanym wkrótce na 54 Pułk Strzelców Kresowych) przybył do Polski. Pułk stacjonował wówczas w Różanie i Aleksandrowie Łódzkim, a Antoni Berger służył przy jego dowództwie jako tłumacz języka francuskiego. Pod koniec czerwca tego roku znalazł się na froncie ukraińskim – przy sztabie XXIII Brygady Piechoty. Zdemobilizowany w dniu 20 stycznia 1920 roku i skierowany do prac plebiscytowych na Śląsku Cieszyńskim – był tłumaczem przy francuskim batalionie wchodzącym w skład sił rozjemczych.