W 1936 r. opracowywała teksty dla Polskiego Radia, m.in. Monologi Stacha Zawalidrogi: „Jak to dobrze, że już się kończą wakacje” oraz "Jak Stach Zawalidroga uczył się roli Heroda". W styczniu 1940 r. dołączyła do grona poznańskich dziennikarzy, którzy opuścili miasto i przybyła do Warszawy. W okresie okupacji niemieckiej należała do AKŻołnierze Niezłomni w polskiej prasie niepodległościowej w Wielkiej Brytanii z lat 1945-1956 ze zbiorów Centralnej Biblioteki Wojskowej. Tom 2 lata 1948-1956. Warszawa 2017, s. 180.. W 1945 r. współpracowała z Teatrem Nowym w Poznaniu. Do 31 grudnia 1946 r. była kierownikiem literackim Teatru Miejskiego im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu. W pierwszej połowie lat 60. otrzymywała zlecenia na prace korektorskie m.in. od Państwowego Wydawnictwa Szkolnictwa Zawodowego.
Ostatnie lata życia pisarka spędziła w Otwocku. Została pochowana na cmentarzu parafialnym w Otwocku (kwatera VIII, rząd 20, numer grobu 961).
Siostra Wandy, Krystyna Rudkowska z d. Polankiewicz (1917–2012), była pracownikiem Muzeum Pałacu w Rogalinie. W latach 1974–1977 piastowała stanowisko kustosza. Prawdopodobnie Krystyna Polankiewicz ilustrowała powieść starszej siostry Wandy „Historia najdziwniejszych wakacji”.