Wieczorami przyjmował przyjaciół: Hugo, Boulangera, Fourcade’a, Liszta, których ówczesna kochanka Dumasa, Belle, podejmowała mocną, gorzką herbatą – wedle obiegowych pojęć najlepszym środkiem przeciw zarazie. Po jednym z przyjęć Dumas uległ atakowi cholery. Dostał dreszczy, szczękał zębami, zataczał się. Przerażona kochanka przy pomocy służącej położyła go do łóżka. Poprosił o kostkę cukru nasączoną eterem. Zdezorientowana służąca przyniosła prawie całą szklankę eteru, a Dumas bez zastanowienia wypił to jednym haustem i stracił przytomność. Przez blisko tydzień nie był w stanie wstać z łóżka. Codziennie dostawał liścik od Harela w sprawie natychmiastowego spotkania na temat Wieży Nesle.
Gdy Dumas na powrót otworzył dom dla gości, jako pierwszy zjawił się Harel, który od progu powiadomił pisarza, że epidemia wygasa, a ci którzy przeżyli, będą chcieli jak najszybciej powrócić do teatru, dlatego nadszedł czas by doszlifować dramat, który ma szansę stać się przebojem sezonu. Ogólne założenia utworu nakreślił młody autor, Frederic Gaillardet. Szkic próbował opracować Jules Janin, ale nie dał rady, dlatego Harel pokładał całą nadzieję w Dumasie, który dał się już poznać jako specjalista w tej dziedzinie. Kiedy pisarz nadal się wahał, Harel przeszedł do kwestii finansowych.