W 1973 roku ukazał się album Parsifal, a rok później kompilacja Pooh 1971-1974. W 1976 ukazał się Poohlover, jeden z najlepiej sprzedających się albumów zespołu. W roku następnym Pooh rozpoczął serię wielkich koncertów na stadionach, wziął ponadto udział w kilku odcinkach programu „Domenica In”. W 1977 roku nagrał album Rotolando respirando, pierwszy wydany pod szyldem nowej wytwórni, CGD.
Lata 80. Początek dekady to kolejne albumy Pooh: Stop (1980), Buona fortuna (1981), z którego pochodził singiel „Chi fermerà la musica”, koncertowy Palasport (1982) oraz Tropico del Nord (1983).
W 1986 roku, z okazji dwudziestu lat działalności, ukazał się, wytłoczony na białym winylu, album Giorni infiniti. W tym samym roku zespół został uwieczniony w Muzeum Figur Woskowych w Rzymie oraz nominowany przez Prezydenta Republiki Włoskiej do odznaczenia Orderem Zasługi Republiki Włoskiej. Zimowa trasa koncertowa z tego samego roku została wydana jako potrójne wydawnictwo winylowe (w trzech różnych odcieniach szarości). W 1987 zespół wydał swoją drugą płytę koncertową, Goodbye.