Tęczówka brązowa, nogi łupkowoniebieskie, podeszwy żółtawe.
Zasięg, ekologia, zachowanie Hawajki długodziobe zamieszkiwały Lānaʻi; szczątki subfosylne, które należały być może do przedstawicieli gatunku, odnaleziono na Molokaʻi. Hawajki te zamieszkiwały różne lasy powyżej 200 m n.p.m., żywiły się owadami (w tym chrząszczami) i nektarem Cyanea angustifolia (Hāhā). Były to ptaki skryte, o locie szybkim i prostym. Miały odzywać się czystym gwizdem, nieco głuchym, trudnym do opisania słowami.
Status IUCN uznaje gatunek za wymarły (EX, Extinct). Ostatnia pewna obserwacja miała miejsce 9 stycznia 1894. Przyczyną wymarcia było niszczenie środowiska oraz choroby zakaźne, możliwe że również drapieżnictwo ze strony introdukowanych gatunków. Zdaniem George’a C. Munro za wymarcie hawajki długodziobej odpowiada wycinka lasów Euphorbia celastroides var. lorifolia pod uprawy ananasów.
Przypisy Systematyka i nazewnictwo polskie za:
Kategoria:Łuszczakowate Kategoria:Wymarłe ptaki Oceanii Kategoria:Wymarłe ptaki holocenu Kategoria:Wymarłe wróblowe Kategoria:Fauna endemiczna Hawajów Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1893 roku Kategoria:Taksony opisane przez Waltera Rothschilda