W 2002 r. Europejski Komitet ds. Zapobiegania Torturom oraz Nieludzkiemu lub Poniżającemu Traktowaniu wyraził niepokój w związku z przetrzymywaniem w obozie osób bez procesu. Duńskie władze wyjaśniły wówczas sytuację podkreślając, że problem ten dotyczył przepustowości ośrodkaBülent Diken, Od obozów dla uchodźców do osiedli grodzonych. Biopolityka i koniec miasta, s. 131..
Zakres działania Do obozu trafiają cudzoziemcy, którzy w Danii złożyli wniosek o status uchodźcy (w praktyce przebywają w nim przez czas znacznie dłuższy niż wymagany przepisami o rozpatrywanie takiego wniosku), przed przemieszczeniem do innych obozów na terenie kraju. Jest to najstarszy i największy ośrodek dla uchodźców w Danii – pomieścić może do 500 osób (w 2010, a więc przed największym kryzysem migracyjnym, mieścił 450 mieszkańców z pięćdziesięciu krajów świata). Funkcje poszczególnych budynków są zróżnicowane, część przeznaczona jest dla rodzin, część dla osób samotnych. Na terenie obozu funkcjonują też obiekty użyteczności publicznej – stołówka, pralnia, kawiarnia, przychodnia lekarska, pomieszczenia internetowe i telefony. Funkcje aktywizujące mieszkańców pełnią m.in. szwalnia, czy warsztat rowerowy.
Zobacz też Centrum Kongelunden Duńska Rada ds. Uchodźców polityka rozproszenia imigrantów
Przypisy
Linki zewnętrzne – dostęp 2017-09-04 plan obozu – dostęp 2017-09-04
Kategoria:Historia Danii Kategoria:Obozy dla uchodźców