Atlas Schillera pomimo wysokiej jakości był traktowany jako ciekawostka i, w przeciwieństwie do Uranometrii Bayera, nigdy nie zyskał dużego znaczenia. Krytykę rewolucyjnych zmian nazewnictwa można znaleźć jeszcze we wstępie do wydanego 60 lat później atlasu Heweliusza. Konstelacje stworzone przez Schillera pojawiły się jeszcze tylko w jednym dziele, atlasie Harmonia Macrocosmica autorstwa Andreasa Cellariusa z 1661 roku. W odróżnieniu od Bayera, Schiller przedstawił sferę niebieską w postaci lustrzanego odbicia, „z punktu widzenia Boga” patrzącego na nią „z zewnątrz” w kierunku Ziemi. Taki pogląd był zgodny z tradycją tworzenia globusów niebieskich, podczas gdy mapy już powszechnie przedstawiały niebo tak, jak jest widziane z powierzchni Ziemi. Tym niemniej pozycje gwiazd wskazane w atlasie były bardzo precyzyjne i oparte na najnowszych dostępnych pomiarach ówczesnych astronomów; oprócz Bayera, Schillerowi pomocą służyli między innymi Tycho Brahe i Johannes Kepler.