Akt I Amelia Delaunay Amelia prosi swego narzeczonego, by opowiedział o swej podróży do Włoch, którą odbył w 1829 roku. Artur opowiada o swej wizycie w Wenecji i Neapolu, o wybuchu Wezuwiusza i pomocy, której udzielił przepięknej kobiecie, wyprowadzając ją z zagrożonej części miasta, a potem wypływając z nią barką na morze. Do Paryża powraca z Neapolu ojciec Amelii, baron Delaunay, mimo swych pięćdziesięciu dziewięciu lat, w bardzo dobrym zdrowiu i humorze. Zapowiada wieczorem bal, na który została zaproszona tajemnicza nieznajoma. Zjawia się jej służący Paolo, w którym Artur rozpoznaje sternika barki z Neapolu. Gdy goście są już w komplecie, baron przedstawia zebranym swą nową żonę, Teresę. Artur z konsternacją odkrywa w niej piękną nieznajomą z Neapolu.
Akt II Paolo Baron Delaunay pragnie, by jego córka zaprzyjaźniła się z jego nową żoną. Artur chce nazajutrz wyjechać, żeby uwolnić się z fałszywej sytuacji, starania się o rękę Amelii, gdy kocha Teresę, prosi więc Teresę o spotkanie przed wyjazdem. Teresa unika Amelii, uważając ją za konkurentkę, kiedy jednak okazuje się, że jest gotowa wyjść za Artura, żeby zrobić uprzejmość papie, zmienia front. Upewniwszy się, że Artur nadal ją kocha, namawia go, by poślubił Amelię.