Jako naczelnik Wydziału Żeglugi spełniał decydującą rolę we wszystkich podstawowych kwestiach dotyczących polskiego transportu morskiego, był autorytetem w kwestiach żeglugowych, akceptowanym w środowisku ludzi morza, wytrwałym rzecznikiem rozwoju polskiej floty narodowej.
Publikował liczne artykuły na tematy morskie i ekonomiczne, pisał o politycznym i gospodarczym znaczeniu morza dla państwa, analizował czynniki utrudniające rozwój polskiej gospodarki morskiej oraz projektował sposoby jej kompleksowego rozwoju. Badał też szczegółowe kwestie, jak wpływ żeglugi na bilans płatniczy kraju i źródła inwestycji w tym zakresie.
W przededniu wybuchu II wojny światowej wydał przewidujące polecenie zmiany kursu polskich statków zmierzających do kraju i zawinięcia do portów brytyjskich, a statkowi pasażerskiemu MS Sobieski nakazał wcześniej, niż planowano, opuścić Gdynię.
Służba w konspiracji Od wybuchu wojny do 1941 roku utrzymywał się z oszczędności, sprzedaży ruchomości i zajęć dorywczych, poświęcając czas na pracę naukową i opracowywanie zasad polskiej gospodarki morskiej po wyzwoleniu kraju. Od 1941 roku, pod pseudonimem „Winiewicz”, był zastępcą szefa Departamentu Informacji i Dokumentacji oraz kierownikiem Sekcji Morskiej Delegatury Rządu na Kraj.