II wojna światowa W czasie wojny należał do Związku Jaszczurczego. Pracował w szpitalu PCK przy ul. Smolnej 6, gdzie odbywały się tajne zajęcia w zakresie studiów medycznych. 20 lutego 1941 został aresztowany przez Gestapo za działalność w Kole Medyków. Trafił na Pawiak, gdzie przeszedł brutalne śledztwo. Dzięki pomocy dra Zygmunta Śliwickiego – internisty w szpitalu więziennym, od połowy października 1941 był zatrudniony w szpitalu męskim na Pawiaku, jako lekarz chirurg. Tutaj zaangażował się w działalność konspiracyjną. Uczestniczył m.in. w działaniach Wydziału Kontrwywiadu i Bezpieczeństwa „998” II Oddziału Komendy Głównej Armii Krajowej. Mimo wszelkich zakazów niósł pomoc potrzebującym, w tym także Żydom. Zwolniony 31 lipca 1944, gdy likwidowano Pawiak (150 mężczyzn i 50 kobiet, w tym lekarze).

W czasie powstania warszawskiego był lekarzem chirurgiem w szpitalu polowym przy ul. Mokotowskiej 55. Po upadku powstania i ewakuacji z personelem Szpitala Wolskiego przebywał na Pomorzu, zagrożony aresztowaniem NKWD.