W 1824 przeprowadzono remont dachu, gonty zamieniono na dachówkę, która nie została obrzucona wapnem, więc przepuszczała do środka wodę doprowadzając do zniszczenia budynku i jego zamknięcia. Z inicjatywy nowego proboszcza Sebastiana Baniewicza rozebrano stary kościół, a 27 lipca 1854 wmurowano kamień węgielny pod nowy budynek. Powstał on z funduszy państwowych, datków parafian oraz środków zgromadzenia Klarysek z fundacji wileńskiej, które sprowadziły do Adamowiczów obraz Matki Bożej Różańcowej. W 1855 zakończono prace budowlane, powstał murowany budynek w stylu klasycystycznym, otynkowany i kryty dachówką. Posiadał dwie wieże, większą i mniejszą, ceglane i otynkowane. Wewnątrz znajdowały się trzy ołtarze, główny i dwa boczne. Ołtarz główny tzw. wielki posiadał dwie kondygnacje, na pierwszej znajdował się obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem oraz figury św. Józefa Oblubieńca i św. Jana od Krzyża, ponadto umieszczono tam cztery białe kolumny zakończone pozłacanymi kapitelami, na których znajdował się pozłacany gzyms. Druga kondygnacja posiadała gzyms i dwie boczne płaskie kolumny w tym samym kolorze, pośrodku umieszczone było okno z figurą Jezusa Ukrzyżowanego, a po jego bokach dwie figury świętych i dwa anioły. Obok ołtarza stała drewniana mensa na kamiennym podeście, a pośrodku tabernakulum.