Ich rozwój stymulowany jest przez obecność w kulturze bakterii glebowych. Homotaliczne szczepy. F. solani w hodowli na sztucznych pożywkach często wytwarzają perytecja.
Od innych gatunków Fusarium odróżnia go kilka charakterystycznych cech. Makrokonidia mają średnio 3-4 przegrody, są lekko zakrzywione i mają dość grube ściany. Owalne lub nerkowate mikrokonidia tworzą się obficie na bardzo długich monofialidach. Chlamydospory powstają obficie.
Formą płciową (teleomorfą) jest Nectria haematococca.
Występowanie i znaczenie F. solani jest szeroko rozprzestrzeniony, występuje na całym świecie. Pasożytuje na licznych gatunkach roślin wywołując u nich choroby zwane fuzariozami. U roślin uprawianych w Polsce powoduje choroby: fuzaryjna zgorzel fasoli, fuzaryjna zgorzel bobu, fuzaryjna zgorzel dyniowatych, sucha zgnilizna bulw ziemniaka, fuzarioza soi, fuzaryjna zgorzel topinambura, fuzaryjna zgorzel łubinu, fuzaryjna zgorzel bobiku, fuzaryjna zgorzel wyki, fuzaryjna zgorzel lucerny, fuzaryjna zgorzel pomidora i fuzariozy niektórych roślin ozdobnych. Czynnikami sprzyjającymi infekcjom i rozwojowi patogenu jest duża wilgotność gleby oraz występowanie w niej nicieni, patogen wnika bowiem do korzeni roślin głównie przez wykonane przez nich rany.