W latach 1926–1936 pełnił funkcję dyrygenta Szwedzkiej Królewskiej Orkiestry Symfonicznej w Sztokholmie.
W 1941 roku, dla ratowania zagrożonej likwidacją České filharmonie, zdecydował się na koncerty w Berlinie i Dreźnie, jako warunek stawiając jednak umieszczenie w programie cyklu poematów symfonicznych Bedřicha Smetany Má vlast, włącznie z zakazanymi w okupowanych Czechach częściami Tábor i Blaník. Ze względu na te okupacyjne występy został po wojnie oskarżony o kolaborację i w 1948 roku otrzymał zakaz publicznych występów w Pradze przez kilka lat, zezwolono mu jedynie na nagrania studyjne.
W 1947 roku ponownie objął funkcję dyrygenta Teatru Narodowego w Pradze, jednak już rok później został zwolniony na skutek konfliktu z nowymi, komunistycznymi władzami. W latach 1949–1952 był dyrygentem Filharmonii Słowackiej w Bratysławie. Od 1952 do 1954 roku był doradcą i gościnnym dyrygentem České filharmonie. W 1957 roku otrzymał tytuł artysty narodowego.