Od kwietnia do czerwca 1920 roku służył w oddziale sztabowym DOK VII w Poznaniu. 12 czerwca 1920 roku przydzielono go do 57 pułku piechoty, a od 7 lipca służył w 3 kompanii I batalionu 157 pułku piechoty rezerwy. Jako dowódca plutonu walczył w bitwach odwrotowych od Bobrujska (8/9 lipca) do Bugu (przekroczony 30/31 sierpnia do twierdzy w Dęblinie, od 16 sierpnia w walkach pościgowych do Bugu (3 września), od 7 września w bitwie niemeńskiej aż do rozejmu (18 października 1920) w 3 kompanii I batalionu 7 pułku piechoty Legionów. Po zawarciu pokoju pozostawał w tym pułku do 18 kwietnia 1921 roku. 7 sierpnia 1920 roku awansowano go do stopnia plutonowego, a w sierpniu 1921 roku sierżanta. Po zakończeniu działań wojennych został przeniesiony do rezerwy. Ćwiczenia wojskowe jako rezerwista odbył w 1923 roku w 57 pułku piechoty w Poznaniu, w 1924 i 1931 roku w 55 poznańskim pułku piechoty w Lesznie, w 1928 roku w Szkole Podchorążych Piechoty Rezerwy nr 5 w Krakowie. W 1925 roku został awansowany na podporucznika, a w 1939 roku na porucznika rezerwy.
W okresie międzywojennym pracował jako kupiec. Należał do Towarzystwa Powstańców i Wojaków. Był też wiceprezesem Okręgu VI Związku Towarzystw Wojaków.