Po wybuchu I wojny światowej w 1914 powtórnie wcielony, pełnił funkcję aptekarza w twierdzy Cotton w Dalmacji, a w latach 1916–1918 był aptekarzem w Szpitalu Garnizonowym w Krakowie. Został mianowany akcesistą medykamentowym w rezerwie z dniem 1 grudnia 1912. Równolegle w C. K. Armii był mianowany akcesistą medykamentowym w rezerwie z dniem 1 sierpnia 1914, a około 1917/1918 awansowany na aptekarza wojskowego w rezerwie i do 1918 był przydzielony do Szpitala Garnizonowego Nr 15 w Krakowie (przydział tam posiadał także jego brat Władysław, służący jako oficer lekarz). W 1917 awansowany do stopnia porucznika.
Od 1918 aptekarz w Szpitalu Garnizonowym w Krakowie (do końca 1920), następnie przeniesiony na takie samo stanowisko do Tarnowa. Latem 1920 pełnił funkcję aptekarza w kompanii sanitarnej 10 Dywizji Piechoty. Od kwietnia 1921 był referentem zaopatrzenia w 5 Okręgowym Szefostwie Sanitarnym w Krakowie. 31 marca 1924 został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku i 5. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, grupa aptekarzy. 6 lipca 1929 został przeniesiony do 5 Szpitala Okręgowego w Krakowie na stanowisko kierownika apteki.