11 listopada 1918 na polecenie prokuratora przy królewsko-polskim Sądzie Apelacyjnym został zwolniony z więzienia. Tego samego dnia wstąpił do Wojska Polskiego i wziął udział w rozbrajaniu Niemców. Następnie walczył na wojnie z bolszewikami w szeregach 3 pułku ułanów w stopniu plutonowego. Wyróżnił się w walce pod wsią Kuty, w czasie której został ciężko ranny, otrzymując postrzał w lewą pierś.
W 1921 odznaczono go orderem „Virtuti Militari” V klasy, a we wniosku o jego nadanie, czytamy m.in.:1 października 1924 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza, a 15 stycznia 1930 do 20 pułku ułanów w Rzeszowie. W marcu 1934 zajmował stanowisko wachmistrza szefa 3. szwadronu szkolnego, a w marcu 1939 oficera żywnościowego pułku.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 był oficerem żywnościowym 20 puł. Po agresji ZSRR na Polskę w nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Według stanu z kwietnia 1940 był jeńcem obozu jenieckiego w Kozielsku. Między 19 a 21 maja 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego – lista wywózkowa nr 035/4 z 16 kwietnia 1940, pozycja 42. Został zamordowany między 20 a 22 kwietnia 1940 w Katyniu przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940.