Brał udział w walkach obronnych na Ukrainie, bitwie pod Stalingradem i pod Kurskiem, operacji biełgorodzko-charkowskiej, orłowskiej, dniepropietrowskiej, leningradzko-nowogrodzkiej, krymskiej, mińskiej, brzesko-lubelskiej, budapesztańskiej, operacji wiślańsko-odrzańskiej, wschodniopruskiej, pomorskiej, królewieckiej i berlińskiej, w lipcu 1944 został zestrzelony nad terytorium wroga i wyskoczył na spadochronie, mimo to zdołał wrócić do swojego pułku. Wykonał 276 (lub 310) lotów bojowych bombowcem Ił-4, bombardując obiekty na głębokim tyle wroga. Po wojnie był dowódcą eskadry w Połtawie, w 1949 ukończył wyższą szkołę oficerską w Iwanowie, 1949–1952 był zastępcą dowódcy pułku bombowców w Pryłukach, a 1952–1955 dowódcą pułku bombowców w Żytomierzu. W latach 1955–1956 był zastępcą dowódcy 15 Gwardyjskiej Dywizji Bombowców Ciężkich w Żytomierzu, od kwietnia 1956 do grudnia 1957 dowódcą 53 Dywizji Ciężkich Bombowców w obwodzie irkuckim, w grudniu 1958 ukończył Wyższe Kursy Akademickie przy Akademii Sztabu Generalnego, od stycznia 1959 do czerwca 1960 dowodził 45 Ciężką Bombową Dywizją Lotniczą w Baranowiczach, w listopadzie 1960 został przeniesiony do rezerwy w stopniu generała majora lotnictwa.