Powtarzalność pomiarów mieściła się w granicach 2%, a pochłonięta dawka mogła przewyższać 10 mrem (ok 100 µGy). Metoda ta została wyparta po wprowadzeniu absorpcjometrii pojedynczej energii promieniowania rentgenowskiego.
Dwuwiązkowa absorpcjometria fotonowa (DPA, , używane także ), w polskiej literaturze używane są także następujące nazwy: absorpcjometria dwufotonowa oraz absorpcjometria podwójnego fotonu – metoda pozwalająca na pomiar zawartości mineralnej kości w szkielecie osiowym, zwłaszcza kręgosłupa lędźwiowego, poprzez porównanie transmitancji przez tkankę miękką i tkanki kostne dwóch oddzielnych pików energii fotoelektrycznej, emitowanych przez izotop , o energii 44 oraz 100 keV. Stosowanie natężenie promieniowania wynosiło zazwyczaj 1-1.5 Ci (37-55,5 GBq). Metoda ta została wprowadzona do badań w latach 70. XX wieku i umożliwiła wykonywanie pomiarów BMD całego kośćca. Możliwe stało się przeprowadzenie badania kręgów lędźwiowych, kręgosłupa, a także bliższego odcinka kości udowej. Stosowana bywa też do oceny ilości tkanki tłuszczowej. Pochłonięta przez pacjenta dawka promieniowania wynosiła 1-5 mrem (10-50 µGy).