W kwietniu 1917 wziął w Moskwie udział w Pierwszym Zjeździe Muzułmanów Rosji, gdzie został sekretarzem Komitetu Wykonawczego Wszechrosyjskiej Rady Muzułmańskiej, wkrótce potem członkiem Muzułmańskiego Komitetu Socjalistycznego w Kazaniu, a po rewolucji październikowej w listopadzie 1917 wstąpił do SDPRR(b), mimo że w poglądach był bliższy tatarskiemu, muzułmańskiemu nacjonalizmowi niż komunizmowi; w rewolucji październikowej widział jednak wyzwolenie nierosyjskich narodowości, w tym muzułmańskich, w Rosji. W 1918 pomagał Mułłanurowi Wachitowowi w tworzeniu muzułmańskich jednostek Armii Czerwonej, a po jego śmierci w sierpniu 1918 został gubernialnym komisarzem ds. muzułmanów w Kazaniu, a niedługo potem przewodniczącym Centralnego Komisariatu Muzułmańskiego RFSRR, przewodniczącym Centralnego Wojskowego Kolegium Muzułmańskiego przy Ludowym Komisariacie ds. Wojskowych i Morskich RFSRR, później szefem Federalnego Komitetu Ziemskiego, a w 1921 wykładowcą Komunistycznego Uniwersytetu Pracujących Wschodu. Był czołowym znawcą problemów muzułmańskich w Rosji radzieckiej.