Po upadku Warszawy wyjechał do Płocka, jednak powrócił do stolicy już w dniu 18 października 1831. W Komisji Rządowej Wojny ponowił przysięgę wierności carowi. Wkrótce wyjechał wraz z rodzicami i siostrami do Galicji – przebywał m.in. w majątku państwa Cieńskich w Polance Wielkiej; następnie gospodarzył w dobrach Tyśmieniczany i Czortowiec w obwodzie kołomyjskim, które otrzymał prawdopodobnie w wyniku intratnego ożenku.
Wspierał działalność utworzonego w 1861 stowarzyszenia Bratnia Pomoc przy Politechnice Lwowskiej. Nie brał udziału w powstaniu styczniowym. Dnia 9 września 1867 roku został wybrany do Rady Powiatowej w Stanisławowie"Gazeta Narodowa", wydanie z 13 września 1867, nr 211, s. 2., jako członek z grupy większych posiadłości. W radzie tej pełnił funkcję zastępcy prezesa Wydziału Powiatowego. Był ponadto członkiem Galicyjskiego Towarzystwa Gospodarskiego we Lwowie.
Miał dwóch synów, którym nadał imiona Maurycy i Kamil – zapewne na cześć obu przedwcześnie zmarłych braci (Maurycego Mochnackiego i Kamila Mochnackiego). Zmarł i został pochowany w Stanisławowie, w kwaterze powstańców listopadowych na Cmentarzu Sapieżyńskim w StanisławowieStanisław Sławomir Nicieja, Cmentarz Sapieżyński w Stanisławowie, w: Echa Przeszłości XXI/2, 2020, s.